Energia odnawialna

Nieraz spotykam się z opiniami typu „mój piec jest do d…” – daje mało ciepła, spala za dużo, kopci, smoli. W większości przypadków użytkownik szuka rozwiązania problemu nie do końca tam, gdzie on faktycznie istnieje. Problem owszem jest, ale nie (tylko) w dziurawych oknach, braku ocieplenia czy też w zawilgoconym opale. Nie zawsze winny jest tylko piec czy  jego konstrukcja – piec na węgiel, w którym pali się drewnem, nie zawsze dość wysuszonym drewnem. Jednak w większości przypadków problem jest jak to się w mojej branży mówi – „pomiędzy krzesłem a klawiaturą”.
Na czym polega problem? Na kiepskim palaczu. Obsługi pieca trzeba się nauczyć. Piszę przede wszystkim o piecach na paliwo stałe – drewno, brykiet, węgiel. Posiadacze kotłów na paliwa ciekłe – gaz, olej – są w dużo prostszej sytuacji. Ich piece są praktycznie bezobsługowe.

Wracając do meritum. Jak większość rozpala w piecu? Wybieramy popiół, na ruszcie układamy drobne szczapy suchego drewna (zazwyczaj iglastego), na to grubsze kawałki. Całość przysypujemy wiaderkiem czy dwoma węgla. Pod szczapy podkładamy ogień i cieszymy się z każdą chwilą coraz większymi płomieniami. Za chwilę musimy iść podłożyć… I tak kilka razy na dobę. Przez cały praktycznie czas rura do komina jest bardzo gorąca (duże straty). Owszem – kaloryfery szybko są gorące, ale opał „znika w oczach”. Jaki jest nasz plan wobec tego problemu? Poddajemy się marketingowemu bełkotowi i instalujemy wentylator i sterownik wierząc w to, iż rozwiąże to wszystkie nasze problemy.  Może czasami pomoże, w większości jednak przypadków powoduje nowe problemy. Jaki jest efekt? Raz na jakiś czas wentylator się włącza, piec huczy, że mało okna nie powypadają i nagle – gdy temperatura osiągnie zadany przez użytkownika próg – wyłącza się. Rozżarzony opał drastycznie przestaje dostawać powietrze i zaczyna się tlić i niemiłosiernie kopcić. Jakby dodać do tego częsty, kardynalny błąd – temperaturę ustawioną na przykładowo 45 stopni (ścianki pieca są „zimne” – na tyle, że produkty termolizy opału skraplają się na nich) – mamy katastrofę. Z komina kopci, piec w środku jest cały osmolony, niekiedy nawet możemy zniszczyć sobie komin. O wybuchach gazów przy ponownym włączeniu wentylatora nie wspomnę…

Jakie może być na to lekarstwo? Otóż zdać się na naturę – przede wszystkim naturalny ciąg kominowy.  Jak postępować? Zasypać piec węglem, na górze ułożyć stosik drewienek, na to węgiel. Rozpalić to „ognisko” na górze. Jaki będzie efekt? Przy odpowiednim dozowaniu powietrza – z dołu jak i z góry – przez otwór w drzwiczkach nasze „ognisko” ładnie się rozpali a od niego zacznie się rozżarzać opał dookoła. Będzie się powoli rozgrzewać, zaczną się uwalniać gazy, które po zmieszaniu z powietrzem wtórnym dostarczonym otworem w górnych drzwiczkach bardzo dobrze się spalą. Cała objętość opału będzie się tak wypalać aż do samego dna, później pozostanie częściowo wypalony węgiel czyli… koks, który będzie się już wypalać od dołu do góry (w skrócie rzecz ujmując – zazwyczaj po prostu powoli, w całej objętości). Jeśli do kogoś nie przemawia czystość spalania powiem inną rzecz – stałopalność wzrasta i to bardzo, możliwe że nieraz niemal 2x!

Tej i poprzedniej zimy paliłem tak drewnem. Stałopalność również wzrosła niemal dwukrotnie – w moim dogorywającym piecu – koksowniku (teoretycznie zupełnie się nie nadaje, by palić w nim drewnem). Na samym końcu oczywiście nie było koksu, lecz najprawdziwszy węgiel drzewny. Przy paleniu drewnem w ten sposób trzeba dołożyć trochę więcej starań. Ja dbałem o to (z racji nie całkiem szczelnych dolnych drzwiczek), by do paleniska nie dostawało się w niekontrolowany sposób „lewe” powietrze. Z tego powodu dokładnie układałem deskę koło deski (przypominam, że palę pociętymi oflisami), dość często przesypywałem trocinami. Gdzieniegdzie można również dać brykietu – ja dawałem najtańszy – walec, oraz jak było zimniej – brykiet z torfu.

Wady? Owszem – są. Piec trochę dłużej „startuje”, trochę dłużej trzeba czekać nim kaloryfery się porządnie rozgrzeją i to właściwie tyle. Plusy? Bardzo dużo. Przede wszystkim – oszczędność opału – mniej ciepła ucieka w komin w postaci przegrzanych spalin czy wręcz w postaci dymu będącego właściwie niedopalonymi gazami. Komin się nie „brudzi”, ciąg kominowy jest prawidłowy.

Plusy widać gołym okiem. Najlepiej widać to zimą, mroźną zima – rankiem przy dobrej pogodzie. Od razu widać kto pali węglem, kto gazem. Jakby zerknąć na kominy – niejeden powiedział by, że palę gazem. Z komina wychodzą jedynie obłoki pary wodnej. Jakby się zastanowić to mimo paliwa stałego – drewna – palę mimo wszystko gazem – gazem drzewnym – holzgazem.  Niech to będzie najlepsza rekomendacja…

Jak palisz w piecu? Masz opisywane tutaj problemy z piecem, instalacją, sterownikiem czy też kominem? Zostaw komentarz – postaram się coś doradzić!

Wpisy powiązane tematycznie:

1. Piec zgazowujący drewno
2. Przeróbka instalacji CO